“Yemenin de bir âdâbı vardır”

Mazhar-ı Cân-ı Cânân rahmetullahi aleyh, yediği lokmalarda, çok titiz davranır, “Şüpheli” bir yemeği yemezdi aslâ.
Bir gün nasıl olduysa “Allahtan gâfil” birinin ekmeğini verdiler kendisine.
Aldı ve yedi bilmeyerek.
Ama hemen fark etti gerçeği.
Zîra kalbinin karardığını hissetti o anda.
O gâfil kimsenin zulmeti basmıştı kendisini.

Pişman olup çok istiğfar etti.
Yalvardı Allaha.
Ve kurtuldu o lokmanın zulmetinden.
Bu hususta sevdiklerine;
- Kulun yediği yemek, ona faydalı olmalıdır. Yemenin de bir âdâbı vardır, buyurdu.
Sordular:
- Onlar nedir efendim?
Buyurdu ki:
- Önce helâlinden yemelidir. İkincisi, acıkınca yemeye oturmalı, doymadan kalkmalıdır sofradan.
Ve ekledi:
- Böyle yemek, hiç yememekten daha faydalıdır insana.

Yorumlar

Yeni yorum gönder

Bu alanın içeriği gizlenecek, genel görünümde yer almayacaktır.
  • Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
  • İzin verilen HTML etiketleri: <a> <em> <strong> <cite> <code> <img> <b> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Anket

Ne tür hikayeler okuyorsunuz:

Son yorumlar